Het begint bij het begin

Ik ben nu net klaar met mijn 3e jaar journalistiek op hogeschool Windesheim en ben nu dan toch eindelijk met mijn toekomst bezig. Want wat wil ik doen nadat ik over – hopelijk – 1,5 jaar mijn hbo diploma op zak heb? Daar heb ik dus over na zitten denken en ben tot de volgende conclusie gekomen: ik wil de wereld zien en ik wil verder studeren.  In die volgorde.

Dus dat is wat ik nu ga doen. Ik hoop over ruim 2 jaar in het vliegtuig richting Singapore te stappen, om vervolgens naar Tibet en Mongolië te reizen. Vanuit daar wil ik naar Australië vliegen, om daar te werken en te reizen. Vervolgens via Zuid-Amerika terug naar Amsterdam. Waar ik vervolgens de trein pak naar Gent, want daar wil ik mijn vervolgstudie volgen.

Zoals je kunt zien heb ik eigenlijk nog geen flauw idee hoe mijn reis eruit gaat zien. Ik weet alleen dat ‘ie begint en eindigt in Amsterdam en dat ik naar Azië (en dan voornamelijk Tibet en Mongolië), Australië en Zuid-Amerika wil. Hoe het er concreet uit komt te zien? Daar heb ik nog twee jaar de tijd voor om daar achter te komen..

 

 

introSOM

Wat een week! De introductie voor de eerstejaars journalistiek studenten zit erop en wat.was.het.LEUK! En zwaar. Toch ook wel, ja. Want half ziek beginnen aan een intro is niet de meest ideale toestand lijkt me zo. En met gemiddeld 4 uur slaap per nacht en een programma van 7.00-03.00 uur is zelfs zonder ziek lichaam slopend. Maar het was het allemaal waard. Want als ik zo op twitter de reacties onder de hashtag #introSoM (SoM = School of Media, red.) lees, is de waltertje intro van dit jaar, méér dan geslaagd.

Iedereen is gesloopt, maar tevreden. Kids missen de megafoons, de dansjes en natuurlijk hun willies! En iedereen mist gewoon de gezelligheid van de groep.

Maar thuis wacht je eigen bed, zonder wekker na 3 uur slaap en geen draaiboek die bepaald wat je de rest van de dag gaat doen.

Ik kan niet wachten tot volgend jaar!

Waar blijft de lente?

In een hangmat van de zon genieten

Of beter gezegd: waar is ‘ie gebleven? In april hadden we twee weken lente. Iedereen blij en vrolijk, de parken lagen weer vol met mensen en lege wijn flessen. Eindelijk na die lange, koude, witte winter hadden we zon. Kon je zonder jas de fiets op en hele middagen op het terras hangen.

Maar nu, nu lijkt het wel herfst. We hebben de zomer gewoon overgeslagen en kunnen meteen de winterjas weer achter uit de kast halen. Wind, regen, grauwe dagen. Bah. Waar is de lente gebleven?

Familieweekend

Familieweekend. Een woord waar menig mens van begint te huiveren. Het verplicht gezellig doen met je schoonzussen, zwagers, schoonouders en de nichtjes en neefjes niet te vergeten. Zolang er alcohol geschonken wordt, is het nog enigszins vol te houden. Zul je net zien dat “jij deze keer aan de beurt bent om te bob-en”.

Zo heb ik een familieweekend of -dag nog nooit gezien. Ik ben zeg maar 1 van die nichtjes, maar heb mijn ooms nog nooit verveeld bier zien drinken. Onze familiedagen zijn altijd erg gezellig en sportief. Toastjes, chips, druiven en bier op tafel. Ik zie niet in waarom dat niet leuk is? Ook worden er hele tennis- en voetbaltoernooien georganiseerd op het erf van mijn opa. Iedereen een beetje in beweging om die toastjes, chips en bier er weer af te sporten.

Morgen is het weer zo’n dag. Zo’n sportieve familiedag. Maar morgen zitten we met z’n allen voor de buis. Eredivisie Live, FC Twente – Feyenoord. ‘We’ moeten winnen. Twente dus. En Heracles trouwens ook voor deze keer, ze komen tenslotte ook uit Twente en kunnen ervoor zorgen dat ‘wij’ kampioen worden morgen.

Dus ik heb er zin in! Famieliedag.